December Trail dag 2

De bekende tune aan boord van Bobby McFerrin met het liedje "Don't worry, be happy" ging vandaag vroeg aan boord van de Stena Hollandica, want je wint een uur bij aankomst in Engeland en we gaan vandaag de hele dag happy motorrijden, aangezien de boot terug vanavond pas om 23.00 uur vertrekt. Omdat het rustig aan boord was stonden we al om 6.45 uur bij HM Customs in de haven van Harwich. Eerste stukje was om aan het links rijden te wennen naar het eind van de Parkestone Quay naar the Mayflower naast de Premier Inn. Hier serveren ze vanaf 6.00 uur Continental en English breakfast ook voor niet hotel gasten. Dit had drie voordelen : de prijs is minder dan de helft aan boord van de Stena Line en je bent van alle veerbootsverkeer af, aangezien je er achteraan rijdt en ondertussen wordt het licht. Dat licht hadden we nodig bij de eerste fotostop in Harwich. Aan the Quay is op een paar meter veel te zien, namelijk het lichtschip Mi Amigo met aan boord een non-stop 24 uurs-radiostation (waar kennen we dat ook al weer van ?), het reddingsstation van de RNLI, monument van de vluchtelingen, die hier in WW2 in veilige haven aankwamen vanuit Europa, zicht op de kades met kranen aan de overkant in Felixstowe en huizen met de nodige grandeur. Kortom genoeg te zien en te fotograferen. Iets verderop nog een bijzondere plek, namelijk één van de oudste authentieke bioscopen van Engeland uit 1911 : Electric Palace. Hoe mooi om onze verbrandingsmotoren voor dit iconische pand te zetten.

Rond 08.15 uur ging de reis verder naar de volgende bestemming, namelijk de garage van Paul & Andrew Wood in Dunmow. Sinds 1967 mekka voor petrolheads, zoals ik, want hier staan een heleboel moderne Rolls-Royce en Bentley modellen, naast iconische hertitage modellen op de meest Britse manier gepresenteerd in landhuis stijl, compleet met de postbox, de bekende telefooncel en een oud tankstation. Dat laatste werd helaas net verbouwd, dus even de showroom modellen en de stalling achter bekeken. Ooit wel eens in het Rolls-Royce museum in Dornbirn (Oostenrijk) geweest, dat nu verhuisd is naar Sankt Gallen (Zwitserland), maar dat is toch iets heel anders om rijen dik nieuwe modellen bekijken in de meest exotische uitvoeringen. Om stil van te worden en vooral genietend.

Tank was gelukkig vol genoeg om door te rijden naar Audley End House, een 17e-eeuws landhuis met een indrukwekkende reputatie en tuinen. Zoals verwacht zaten de hekken op slot, maar het uitzicht op het landgoed en toegangspoort is bijzonder imposant en pompeus. Ondanks de sluiting was het hier wel heel druk, want aan de overkant is het Audley Miniature Railway Park. Iets met treinen mag toch niet ontbreken in mijn reizen ... Aangelegd door de vorige bewoner van het het landhuis, Lord Braybrooke om sneller over een spoorlijn van 2.4 kilometer door zijn landgoed te rijden. tegenwoordig een pretpark voor kinderen en volwassenen, die kind willen zijn en op dit tijdstip aangekleed in traditionele kerstsfeer met draaimolens en elfjes.

Daarna doorgereden over typische glooiende binnenwegen naar een bijzondere windmolen. De Great Chishill WIndmill gebouwd in 1819 en één van grootste van de 8 overgebleven zelfrichtende boxmills. Uniek voor dit type windmolen is dat het gehele geraamte draaibaar is na de richting van de wind en niet alleen de koepel met de wieken. Hier niemand aanwezig en bij mooi weer leuke foto's van de molen en het uitzicht boven op de heuvel kunnen maken. Blijft indrukwekkend dat dit gebouw slechts op één draaipunt draait en door middel van een rotor automatisch gericht wordt.

De volgende bestemming is totaal iets anders, namelijk de Santa Pod Raceway.  Dus niet in december naar Santa Claus, maar naar het eerste dragrace circuit in Europa voor sprintraces in de buurt van Wellingborough. Helemaal gebouwd naar de Amerikaanse voorbeeld om te sprinten op the 1/4 en 1/8 mile baan. De basis was vliegveld Podington, waar de landingsbaan nu voor auto's en motoren gebruikt wordt. Blijkbaar waren er bij ons bezoek testen van teams en wilden ze geen pottenkijkers, want verder dan de ingang kwamen we helaas niet van de toegangscontrole.

Dat kwam ons wel goed uit qua tijd, want het was een klein stukje rijden naar Wollaston. De thuisbasis van Rally Raid Products, waar ik absoluut nog een keer wou gaan kijken, hoe men de bijzondere accessoires voor verschillende lichte enduro motoren maakt. John Mitchinson heette ons van harte welkom en we hebben een rondleiding gekregen langs het machine park, dat naven, voetensteunen, standaards, schokbreker onderdelen, stuurbeugels en andere zaken maakt uit roestvrij staal en massief aluminium. Ook apart zijn de artikelen uit kunststof, die in de gieterij worden gemaakt. Alles in-house ontworpen en getest. Natuurlijk nog volop gepraat over zijn nevenactiviteit als Trans European Trail rijder, maar daarover meer in de bonus. Aan het eind kreeg de BMW G310GS nog een extra Rally Raid accessoire ingebouwd, namelijk een katalysator in de uitlaat. Dit alles om het geluid toch nog iets te dempen, want ongelooflijk hoeveel herrie uit de goedgekeurde Scorpion uitlaat kwam.

Daarmee konden we verder naar het afscheid van een collega uit mijn Scania tijd, die naar 41 jaar besloten had om met pension te gaan. Voor mij de eerste keer dat ik op het hoofdkantoor van Scania UK in MIlton Keynes op bezoek was, want lang werkte mijn collega op het kantoor van het toen zelfstandige Scania Bus & Coach UK, waar toen ook mijn aandachtsgebied lag. In die tijd kwamen we elkaar vaak tegen bij carrosseriebouwers zoals Irizar, Berkhof, Smit, Jonckheere en van Hool. En was het voor mij mijn eerste kennismaking met bussen met het stuur aan de rechterhand en één voordeur en een continentaal achterdeur aan de andere kant. Voertuigen, waarmee ik in mijn rij opleiding toen nog niet eerder gereden had. Voordeel was wel dat ze vaak een automatische transmissie hadden ... Na een uur afscheid genomen van een bijzondere samenwerking al die gezamenlijke jaren.

Brandstof tanks waren inmiddels weer gevuld voor een lange rit langs allerlei wegwerkzaamheden en Cambridge richting de veerboot. En na een "afscheidsdiner" bij de plaatselijk McDonalds in Harwich en het nogmaals aftanken kwam er een eind van een dagtrip in Engeland van 435 kilometer rechts rijden. Het ging mijn dochter goed af, al hoorde ik af en toe in de intercom wel op parkeerplaatsen iets over welk weggedeelte gebruikt moest worden... Op de boarding parkeerplaats van de Stena Line waren we nu echt de enige twee motoren en voerden we een gesprek met een berijder van een klassieke TVR Grantura uit 1962, aangezien we samen met 3 fietsers buiten in de kou stonden te wachten tot we aan boord mochten gaan. Gelukkig mochten we als eersten achter de vrachtwagens staan en moesten we di keer zelf de motoren vastzetten. Gezien de rit van vandaag eerst lekker warm gedoucht en daarna richting het stapelbed voor een rustige overtocht.